Jeszcze raz, chociaż na chwilę muszę Was zabrać na bloga Petits Bonheurs. Wiem, że przyzwyczaiłam wszystkich do jasnych przestrzeni ale czasem jestem pod wrażeniem zupełnie innych klimatów, niezależnie od tego czy sama bym chciała je mieć w swoim domu. Pokój syna autorki bloga, dość mocno kojarzy mi się ze szkołą, nawet się zastanawiałam czy oni przypadkiem nie mieszkają w budynku po szkole bo wszędzie jest tak trochę surowo i zachowawczo. I jeszcze tak, jakby czas się tam zatrzymał, nie wiem lata 60, może wcześniej. Ten pokój jest taki mało realny, mało przytulny a jednak przyciąga. Nie zachwyca od pierwszego wejrzenia, nawet mogłabym powiedzieć, że odbieram go negatywnie, ale wracam do niego co trochę i zastanawiam się nad tym co widzę. W pewnym sensie jestem zafascynowana i trudno mi odpowiedzieć sobie samej dlaczego?
Znam ten pokoik i wiesz co? Mi nasuwają się skojarzenia z…celą więzienną…ale tak pozytywnie, ładnie. A łóżko i pościel podoba mi się bardzo.
Bardzo podoba mi się cały ten blog. Dodałam do ulubionych. A pokój robi wrażenie.
Love everything about this blog – the styling, photography,clothes, kids. Claude has great taste and is such an inspiration!
NIEMA W TYM POKOJU NIC CO BY MOGŁO MNIE ZACHWYCIC I NIE WYDAJE MI SIE TAZ ABY ZACHWYCALO DZIECI.Surowosc i przygnebiajace kolory wnetrza kojarzą sie dokladnie z klasami w latach 60 a moze nawet z pokojami w poprawczakach z tamtych lat…Łózklo niczym prycza wstawiona dla koniecznosci…NIE POTRAFIE SOBIE WYOBRAZIC ZE DZIACIAK W TaKIM POKOJU MOGŁBY BYC SZCZESLIWY I RADOSNY..SMUTEK I PUSTKA PO KATACH.NIE KOJARZE TO Z POKOJEM DZIECIECYCH MARZEN RADOSNYM BEZTROSKIM i BEZPIECZNYM DLA UMYSŁU I DZIECIECYCH PRAGNIEN….absolutnie nie mam zamiaru nikogo urazic swoja wypowiedzia ale czy ten chlopczyk jest oby do konca szczesliwy widzac pokoje swoich rowiesnikow???POZDRAWIAM.