Archiwum miesiąca Czerwiec 2010

Jeżeli mam być szczera to nie do końca jestem zwolenniczką tych opowieści, historii zwartych w książkach o bardzo minimalistycznym podejściu i oszczędności czy to w słowie czy obrazie, chociaż przyznaję, że jest trochę takich które uwielbiam ale nie wzbudzają we mnie takich emocji jak te, które pamiętam ze swojego dzieciństwa. książki kryły w sobie jakąś tajemnice a chwila przed zaśnięciem kiedy to do czytającej mi mamy mówiłam jeszcze trochę należy do jednych z moich ulubionych wspomnień. Tak o tym sobie pisze bo dziś natrafiłam na ilustracje Arthura Rackhama i zawiodły mnie do wspomnień o książkach a raczej ilustracjach jakie w nich były. No właśnie dziś chyba już nikt tak nie maluje, wszystko stało się takie prostsze, mniej skomplikowane i łatwiej przyswajalne. A Pan Arthur jest dokładnym przeciwieństwem tego co teraz jest proponowane dzieciom. Dla mnie te ilustracje mają niesamowitą moc i bodziec dla wyobraźni, są realistyczne i wzbudzają moją ciekawość a jednocześnie gdy patrzę np. na ilustracje z Alicji w Krainie Czarów, wydają mi się wprost idealne dla atmosfery całej książki. Często jest tak i pewnie się ze mną zgodzicie, ze wracamy do książek dla samych ich ilustracji, ilustracji których dotykamy i tak mocno w nie wpatrujemy jak byśmy chcieli się znaleźć na jednej ze stronic w samym centrum pasjonujących wydarzeń. Ilustracji, które pozwalają odczuwać nam emocje bohaterów. Ich wyrazistość jest tak wielka, że zostają gdzieś na zawsze w naszej pamięci. Tyle ode mnie…natomiast tak bardziej mądrze i z poukładaną treścią o bohaterze dzisiejszego posta możecie poczytać tutaj☺.